چند شبی است که پخش مجدد برنامه کوله پشتی شبکه سه سیما آغاز شده و به اجبار هم  چشم ملت به جمال فرزاد حسنی روشن می شود.

در سابقه تاریخی تلویزیون ایران برنامه های زیادی بودند که بدلیل جذابیتهای ساختاری و محتوایی  با اقبال عمومی مواجه شدند یا اصطلاحا "گل انداختند" برای نمونه میتوان از  "مسابقه هفته" مرحوم نوذری و یا "شبهای تابستان" رضا صفدری یاد کرد . جدا از قابلیتهای معنایی و محتوایی این آثار روح و روند حاکم بر برنامه که از اجرای مناسب مجری نشات  می گیرد دلیل اصلی جلب نظر مخاطبانشان بوده است. تسلط بر موضوع ، قدرت و شیوایی بیان و احترام به حس و شعور افراد – بیننده و یا مخاطبان برنامه – از رموز جاودانگی این برنامه ها بوده است.

غرض تمجید از این دست برنامه ها و یا احیانا زنده کردن خاطرات نیست بلکه ایجاد قیاسی است که به تبع آن بتوان به عمق فاجعه! پی برد.

هرگز لودگی و سبکسری آنهم در جایی که سوی دیگر سخن مجری شخصیتی اجتماعی – با هر جایگاه و رویه فکری- است  زیبنده شعور مخاطبان و منزلت اجتماعی میهمان آن برنامه نخواهد بود. زیرا در این شرایط که مجری نماینده  افکار عمومی در خلال گفتگو محسوب میشود همواره بیننده فهیم متانت و وقار مجری را در طرح سوالات و نظرات  می طلبد و گروه گرایی و بدتر انحصارگرایی در مباحث طرح شده  آفت آن برنامه خواهد شد.

جناب فرزاد حسنی که دو سال پیش در نیمه های راه برنامه اش در ماه مبارک رمضان بدلیل همین نسنجیده گوییهایش در خصوص نزول تورات جایش را به شاگرد تازه کارش – احسان علیخانی – داد و بعدها بواسطه تلاش دوستان شفیق سیاسی اش و پس از یک استغفار سیاسی دوباره کوله پشتی اش را بر زمین گذاشته است خوب میداند که این بار میتواند برای همیشه به کول بزند و برود اگر.....

شاید تا اینجای کار او خط قرمزهای مدیرانش را مانند مرتبه قبلی رد نکرده باشد  که علیرغم فشار افکار عمومی و سیل انتقادات به نحوه اداره برنامه و ادبیات گفتاری حسنی با میهمان برنامه – سردار رادان – عکس العمل سنگینی از جانب آنها دیده نشده است.

رویکرد انحصار گرایانه حسنی به این برنامه ناشی از حس  کاذب مقبولیتی است  که معمولا دچار برنامه های زنجیره ای می گردد که توانایی سازندگان و هنر گرداننده آن در سری های اولیه به پایان می رسد و معمولا برای بقا و حفظ حداقل نشاط صوری آن بایستی به لودگی و ابطال کشیده شود.

در این گذار بی حرمتی گردانندگان رسانه ملی به نظر ورای افکارعمومی در انتقادات شدیدی که نثار لین یرنامه و نحوه اداره آن شد بسیار تامل وتاسف برانگیز است.

هفته دولت فرصت مناسبی  است تا شاخصه های مدیریتی و برنامه ریزی مدیران دولتی در بوته نقد عمومی نشیند وعیار سنجی شود.

نقد منصفانه و واقع بینانه حق دولت و واقع گرایی و پرهیز از بزرگ نمایی حق ملت است. در یک تعامل دو سویه کارآمدی و احیانا عکس آن به همراه راهکارهای بهبود رویه به تصویر در می آید..

گفته شد نقد کارآمدی و شایستگی سیستم منوط به واقع نمایی کارگزاران در ارایه عملکردشان است.

بزرگ نمایی و مقایسه های ناثواب مسیر نقد را از انصاف و عدالت منحرف می کند.

آنچه در سالهای اخیر بسیار مشاهده شده وبدلیل تکرار تا حدودی آزاردهنده هم شده مقایسه حال با پیش از انقلاب است. بهترین مسیر برای بزرگ کردن سطح ترقی سیستم بزرگ کردن بازه زمانی مقایسه  است.واین سیاستی است که مدیران غیر سیاسی مابه خوبی آموخته اند.

اما آزاردهنده تر رویکرد جدیدی است که در دولت جدید باب شده است وآن قیاس سیستم با سیزده و یا هشت سال گذشته است.

.با نگاهی به گزارش عملکرد مدیران خصوصا  مدیران استانی  به گزارش افتتاح پروژه های عمرانی متعددی بر میخوریم که از لحاظ تعداد نسبت به هشت سال گذشته !!بیشتر و از همه مهمتر فراگیرتر می باشد.

ساده است با توجه به عمر پروژه ها درایران آغاز و استراتژی همه آنها به مدیران همان دوره هشت ساله برمیگردد.

تخطئه گذشتگان سنت بسیار بدی است . که اگرباب شود به اعتمادی به تصمیمات و برنامه مدیران اولین ره آورد نامیمون آن خواهد بود.

امروز سالروز بعثت پیامبر رحمت و محبت است.

برای گرامیداشت این روز  و بسط فرهنگ و شیوه نبوی برنامه های زیادی گاه با هزینه های گزافی را در سراسر کشور شاهدیم.

تاثیر این نشستها  کنفراسها و هنرمندیها  نه در زرق و برق  برنامه که در مخاطب گزینی  آن است.

اگر این برنامه ها به زبان مخاطبان درآید و با کلام و فکر آنها همراه  شود  میتواند نقش تبلیغی توصیفی ودرآخر ارشادی خود را ایفا نماید.. و گرنه اززبان هر که درآید  به بار نخواهد نشست ...

از دوستی شنیدم که هرکز تاثیری که شعر و آهنگ یاس کبود –در مدح و ستایش حضرت زهرا(س)- بر احساس و الفت من با شخصیت  حضرت گذاشته  هرگز ازیاد نمیرم و ازبین رفتنی نیست.

انتخاب نوع و شیوه گفتار در خصوص منش و کردار بزرگان دین ومطالعه میزان تاثیر آن در مخاطب .بسیار حایزاهمیت است...

از این مهم در آنچه در دوروبرمامیگذرد خصوصا در رسانه ها تا حدودی اغفال شده است ....

اگرتاثیرمعنوی معدود  برنامه های ارزشی موفق سیما- مانندسریال معصومیت ازدست رفته ویا میزگرد های عصراندیشه – را بررسی کنیم بی گمان به نوع زبان ارتباطی آن بامخاطبان برمیخوریم..

این مساله برای مدیران فرهنگی و رسانه ای کشور بسیار حایز اهیت بیشتری خواهد بود.

در مدت اقامت چند روزه ای که در چند شهر کشور آلمان داشتم موارد زیادی برخوردم که بقول دوست همسفرم "کاش اصلا قیاس نمیکردم".نمیدانم شاید من خیلی سفید دیدم و اینجا را سیاه .ولی به هر حال دستاوردها ی اخلاقی و همینطور پرسشهای بیشماری با خودم برگرداندم که .......

                ==============================================

Train Station  یا همان ایستگاه مترو شهر هامبورگ.این ایستگاه قابلیت سرویس دهی به تمام نقات شهر حتی حومه تازه ساز شهر را دارد.به تمام مراکز عمومی شهر دسترسی دارد.طبق آنچه من در راهنمای شهر خواندم تا سال 2015  توسعه شهری را پاسخگوست ..جالب اینجاست که هیچکس کنده کاری و کاوش خیابانهای شهر را به یاد ندارد میدانید چرا؟

همه این محاسبات و برنامه ریزی توسعه شهری و اجرای مترو در سال 1968  انجام شده است.!!!!

سوال:آیا این نظم و محاسبات در حفاری خيابانهاي شهر با آنچه در مملكت ما اتفاق مي افتد مشابهت دارد؟!

                     _________________________________________________________

2-سرخط (Head Line)  اخبار  همه کانالهای خبری اروپا یک خبر از ایران لزوما میداشت.

 در آنزوزها اگراشتباه نکرده باشم رییس جمهور در  سفر استانی لرستان  بسر میبردند که بطور اتوماتیک تبدیل به سرخط اخبار شده بود..

این توجه  حتی در میان عوام هم نمود بارزی داشت . از هتلداری که از رابطه ما با بن لادن میپرسید تا راننده ای که  از صهیونیسم ستیزی احمدی نژاد.....

سئوال:این توجه  بالاخره خوب است یا بد / مهمتر اینکه نتیجه بد بودن یا خوب بودن ماست؟؟؟

                     _________________________________________________________

3-  هرآنچه دراین مدت از اروپاییها خاصه آلمانیهای نازی!! درداخل شنیده ایم نزادپرستی و دینستیزی ..است

روز هفتم سفرمان شهر Auxborgue حومه  شهر مونيخ دفتر مديريت شركت معروف MAN..

بعد از یک جلسه سه ساعته سخت و ناهار . به دستور مدیر به اتاقی هدایت شدیم که قرآن و سجاده........

متوجه شدیم که این اتاق را از دیروز و فقط به خاطر ما مهمانان مسلمانشان تجهیز کرده اد. تا به فرائض دینی اشان برسند.

واقعا که عبادت شیرینی بود......

سئوال: آیا ما هم به هم میهنان غیر  شیعی خود به همین حد معتقدیم ؟

                                         _________________________________________________________

 ادامه دارد......

نوشته امیرکبیر به ناصرالدین شاه

قربانت شوم

الساعه که در ایوان منزل با همشیره همایونی به شکستن لبه نان مشغولیم خبر رسید که شاهزاده موثق الدوله حاکم قم را که به جرم رشاء و ارتشاء معزول کرده بودم به توصیه عمه ی خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان رانده اید.

فرستادم او را تحت الحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که اداره امور مملکت با توصیه عمه و خاله نمی شود.

زیاده جسارت است   تقی

1- درروزهای اخیر هیاهوی جنگ لبنان وکشتار بیرحمانه مردم جنوب لبنان واکنشهای سیاسی متناقضی را درسراسر دنیا در پی داشته است.

سکوت تلخ شیوخ عرب و حمایت تلویحی جهان غرب از عملکرد اسراییل در جنوب لبنان در کنار سکوت معنا دار سازمان ملل که برای چندمین بار گویای واقعیات حاکم بر جامعه بین الملل است ,فریاد عدالت خواهی ملتهای جهان را به آسمان برده است.

بعد از فجایع بوسنی ,عراق و ....نوبت به لبنان رسیده تا باردیگر دنیا و تصمیم سازان آن را در دادگاه انسانیت حاضر نماید.

بدون شک تاریخ بشر از هر چه بگذرد رفتار ملتها و سران را نخواهد گذشت . آنچه که امروز در جهان عرب میگذرد ترس از تکرار نتیجه  جنگهای شش روزه نیست بلکه هراس از تکرار سرانجام صدام است و ........

2- در این اثنا رقابت مسئولان ما روی دیگر سکه است:

از اینکه از معدود (شاید تنها) کشورهایی هستیم  که در آن ملت و دولت در خصوص مسئله لبنان یک آهنگ را مینوازند نکته مهم و افتخار آمیزمسئله است اما همین آهنگ درسطح مدیران نظام هم با یک هارمونی  نواخته نمیشود..

درحالیکه رییس مجمع از حمایت معنوی حزب الله سخن می راند خطیب جمعه تهران به صراحت از ارسال اسلحه به جنوب لبنان می گوید.همین امر سخنگوی امور خارجه را به تکذیب هر گونه حمایت نظامی از حزب الله وا میدارد.

ناگفته پیداست که هر جمله نسنجیدهای هم  میتواند موضع نظام به حساب آیدو.....

 لذا تعیین حدود و جایگاه افراد در موضعگیریهای بین المللی لازمه ساختار سیاسی نظام است.

بنام آفریدگار اندیشه

از بزرگی است که میگوید برای بیشتر دانستن بیشتر فکر کنید.

اندیشه زاییده تفکر , توسعه و کامروایی مولد اندیشه صائپ است.ناگفته آشکار است که این اندیشه از بستر گفتمان منطقی,برخورد افکار ,به چالش کشیدن و تفکر در رفتار و اندیشه کسانی است ,گفته ,نوشته و  کردارشان مورد توجه جامعه بوده و هر آینه مسیر تحول به رشد و یا عقبگرد آن را ناشی میشود.

حال که دامنه گفتمان علمی و فرهنگی به هر دلیلی از حوزه قلم و مطبوعات به عالم اینترنت کشیده شده ما نیز بر آن شدیم که میدانی بگسترانیم تا صاحبان فضل و خرد رابرای طرح و نقد موضوعات مختلف فرهنگی سیاسی اجتماعی   به یاری طلبیم .

هدف ما نقد سازنده و روشنگری است از آنچه که جامعه را متاثراز خود و آثار خود میکند.میخواهیم در فضای قانون تنفس کنیم و در سایه معنویت دینی گفتمان ساده و صادقانه را آغاز نماییم.جامعه دیندارایران سالهاست که مدنیت اسلامی را جانشین استبداد تاریخی نموده و میخواهد و البته که میتواند نمونه جامعه دینی توسعه یافته را ساماندهی کند که این منوط به سازوکارهای مبسوط علمی وفرهنگی و اجتماعی است.هدف ما تاکید بر این آرمان است و میخواهیم هرآنچه  که این را تهدید وانکار میکند به چالش بکشیم .

دست همه اهالی فضل و کمال راهم به گرمی میفشاریم

  RSS