1- درروزهای اخیر هیاهوی جنگ لبنان وکشتار بیرحمانه مردم جنوب لبنان واکنشهای سیاسی متناقضی را درسراسر دنیا در پی داشته است.

سکوت تلخ شیوخ عرب و حمایت تلویحی جهان غرب از عملکرد اسراییل در جنوب لبنان در کنار سکوت معنا دار سازمان ملل که برای چندمین بار گویای واقعیات حاکم بر جامعه بین الملل است ,فریاد عدالت خواهی ملتهای جهان را به آسمان برده است.

بعد از فجایع بوسنی ,عراق و ....نوبت به لبنان رسیده تا باردیگر دنیا و تصمیم سازان آن را در دادگاه انسانیت حاضر نماید.

بدون شک تاریخ بشر از هر چه بگذرد رفتار ملتها و سران را نخواهد گذشت . آنچه که امروز در جهان عرب میگذرد ترس از تکرار نتیجه  جنگهای شش روزه نیست بلکه هراس از تکرار سرانجام صدام است و ........

2- در این اثنا رقابت مسئولان ما روی دیگر سکه است:

از اینکه از معدود (شاید تنها) کشورهایی هستیم  که در آن ملت و دولت در خصوص مسئله لبنان یک آهنگ را مینوازند نکته مهم و افتخار آمیزمسئله است اما همین آهنگ درسطح مدیران نظام هم با یک هارمونی  نواخته نمیشود..

درحالیکه رییس مجمع از حمایت معنوی حزب الله سخن می راند خطیب جمعه تهران به صراحت از ارسال اسلحه به جنوب لبنان می گوید.همین امر سخنگوی امور خارجه را به تکذیب هر گونه حمایت نظامی از حزب الله وا میدارد.

ناگفته پیداست که هر جمله نسنجیدهای هم  میتواند موضع نظام به حساب آیدو.....

 لذا تعیین حدود و جایگاه افراد در موضعگیریهای بین المللی لازمه ساختار سیاسی نظام است.

  RSS